OBSESYON - KABANATA 1

"Bagong Kaibigan."

Stan

“Anak, alam ko naman na hindi ka pabor sa pag lipat nating ito. Pero kailangan natin ito. Kailangan natin mag simula muli. At alam kong ito lang ang tanging paraan para makalimutan na natin ang masasakit na pangyayari sa buhay natin.” Wika ng Ama ko sa akin.

“Alam ko naman iyon, Pa. Kaya lang kasi mahihirapan na naman akong mag adjust sa eskwelahan. Panibagong pakikisama at pakikitungo na naman.” Sagot ko rito.

Kakalipat lang kasi namin ng tirahan. Mula Baguio ay lumuwas kami ng Maynila. Upang makalimutan na ang malagim na trahedya na sinapit ng aking pamilya. 

Binangga kasi ang sasakyan namin, nang pauwi na kami kasama ang buong pamilya ko galing Burnham Park. Nahulog sa bangin. Maswerte kami ni Papa na nabuhay pa pero hindi ang Mama ko at ang bunso kong kapatid na babae. Sobrang nalungkot kami ni Papa sa nangyari at hiniling na sana ay hindi na lang kami nabuhay pa pero wala, eh. Hindi pa siguro tapos ang misyon namin dito sa lupa, kaya naman hindi pa kami isinama nila Mama at ni Bunso.

Kaya upang makabalik kami sa normal na pamumuhay ay nag desisyon si Papa na tanggapin na ang inaalok ng St. Andrew Academy sa kanya na mag turo sa Campus nila sa Manila. 

Dati pa sa kanya ito inaalok, kaya lang palagi nito iyong tinatanggihan dahil mawawalay nga ito sa amin ng matagal. Ngayon kaming dalawa na lang ay tinanggap na nito iyon. Para na rin makaalis na kami sa bahay. 

Sa bahay namin na kung saan bawat sulok ng lugar ay pinapaalala sa amin ni Papa ang masasayang araw na kasama namin sila Mama at Bunso. Yung mga araw na kumpleto at buo pa kami.

“Sorry, Pa. Alam kong hindi rin madali sayo ito. Ang sensitive ko.” Wika ko pa ng napagtanto ko, na hindi lang naman ako ang nahihirapan sa sitwasyon namin.

Ngumiti ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Nangako ako kay Mama na hindi na ako magiging pasaway. Sisikapin ko na hindi maging pabigat kay Papa. 

“Salamat, Anak. Wag kang mag alala. Makakatagpo ka rin ng mga bagong kaibigan dito. Magiging okay din tayo rito.” Sambit nito habang hinihimas ang likod ko. Sana nga, Pa. Sana nga.

Tinapos na namin ang pag aayos ng mga gamit namin. Hindi man kasing laki ng bahay namin sa Baguio, ang bago namin nilipatan ay sapat na ito para sa aming dalawa ni Papa.

Bukod sa sagot ng school ang tuition ko ay sinagot din nito ang bahay na matutuluyan namin ni Papa. Kaya hindi na talaga kami nahirapan pa sa pagpunta rito. Tanging presensya na lang talaga namin ang kailangan.

Dalawa lang ang silid sa bahay na ito. Pinili ko yung maliit at  na nasa bandang dulo. Yun nga lang ay wala itong sariling banyo. Katabi lang din naman ng silid ko. Malapit lang din itong bahay namin sa mismong eskwelahan na papasukan namin dalawa ni Papa. Ilang minutong lakaran lang. 

Matapos makapag linis ay nag pahinga na ako sa silid ko. Bukas na bukas kasi ay kailangan pa namin maging maaga ni Papa, para asikasuhin ang papers ko. Dalawang linggo na kasing nagsimula ang klase dito. Kaya late na ako kung tutuusin.

Sana lang ay maging maayos ang buhay estudyante ko. Makakilala ako ng kaibigan. Wala sanang toxic o mga bullies dito.

Sa kakaisip ng kung ano ang mangyayari bukas ay hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Nagising na lamang ako kinabukasan sa maingay na alarm clock sa bedside table ko.

Ala-singko na ng umaga. Antok na antok pa ako pero kailangan ko na talagang bumangon. Marami pang kailangan gawin. Teka? Gising na ba si Papa?

Nag unat-unat muna ako at nag tanggal ng muta bago ako lumabas ng aking silid. Naglakad ako papunta sa silid ni Papa. Kumatok ng dalawang beses.

“Pa? Pa, gising ka na ba?” Wika ko pero walang sumagot kaya naman pinihit ko na ang doorknob at binuksan iyon. Napatulala at napalunok na lang ako ng laway ng makita ko ang itsura ni Papa na nakahiga sa kama. Wala na ang kumot na tumatabing sa katawan nito. Nahulog na iyon sa lapag. Kaya naman nakabalandra na sa akin harapan ang kabuuan ng napaka ganda nitong pangangatawan.

Noon pa man ay nakaugalian na ng Papa ko na matulog ng naka-boxer brief lang. Kahit nung nabubuhay pa si Mama. Ilang beses ko na rin nakita ito sa ganun ayos.

Kahit anuman ang kasarian mo ay tiyak na mahuhumaling ka na lang sa taglay na kasarapan ng pangangatawan ni Papa. Dati raw itong modelo, nung kabataan nito. Mula iyon sa kwento ng Mama ko ng nabubuhay pa ito. 

Hindi naman iyon katakataka dahil gwapo naman talaga ang Papa ko. Para ngang hindi ito tumatanda. 39 na ito pero parang nasa late twenties ang itsura nito. Madalas nga na mapagkamalan na magkapatid lang kami. 

Marami ang humahanga kay Papa. Mapa-Babae man o lalaki. Lalo na sa mga katulad ko. Sa mga katulad kong nagnanasa sa kapwa lalaki. Haaaaaay…

Oo na. Aamin na ako. Isa akong silahista. Nagkakagusto pa rin naman ako sa babae pero mas lamang na talaga ang sa lalaki. Nakailang girlfriend naman ako pero laging nauuwi sa hiwalayan. Hindi kasi nila mapunan ang pangangailangan ko, na alam kong sa kapwa lalaki ko lang din mahahanap.

Natauhan lang ako sa pagkakatulala ko ng maramdaman ko ang paninigas ng burat ko sa loob ng suot kong boxer short. Lagi talagang ganito ang nangyayari sa akin sa tuwing makikita ko si Papa, sa ganun ayos. Shit. 

Alam ko naman bawal. Bawal na bawal. Maling-mali. Ngunit hindi ko kasi talaga mapigilan. Isa siyang masarap na lalaki. Sobrang sarap. Isama mo pa ang napaka laking kargada niya na nakabukol ngayon sa suot nitong boxer brief. Fuck…!

Madalas ko ngang isipin iyon kung ano ba ang itsura nun. Inaasam na makita iyon kahit isang beses man lang. At aaminin ko na madalas si Papa, ang palagi kong iniisip kapag nag jajakol ako. 

Iniimagine ko na hawak hawak ko ang burat nito at jinajakol iyon. Pagkatapos ay isusubo. Tang ina. Pumintigpintig na naman ang burat ko sa mga malalaswang imahe na pumasok sa isipan ko.

Kaya bago pa ako malunod sa matinding pagnanasa sa Papa ko ay iwinaksi ko na agad iyon sa aking isipan at ginising na ito. Lumapit ako sa kinahihigaan nito at tinapik tapik ito ng mahina.

“Pa... Pa, gising na. Baka ma late pa tayo sa school.” Sambit ko. Para akong sinisilaban sa sobrang init ng aking nadarama. Lalo na ng maramdaman ko ang matigas na braso ni Papa ng tapikin ko ito. 

Gumalaw galaw ito. Nag unat-unat at kinamot pa ang pagkakabakat ng burat nito. Pinagpawisan tuloy ako ng malamig nang makita ko, na nasa katigasan na ang estado nun. Putang ina.

“Good Morning, Anak. Anong oras na ba?” Pang bedroom voice na wika pa nito sa akin. Napapikit na lamang ako at napakagat sa aking labi. Kung ano-ano na nga ang pumasok sa isip ko.

“A-Ala singko na ng umaga, P-Pa.” Sagot ko na nabulol pa. Ang lakas ng tibok ng puso ko nun. Pumaupo na ito ng kama at mabilis na rin akong naglakad palabas ng silid nito. 

Kailangan ko na talagang lumabas doon dahil baka hindi na ako makapag timpi at magahasa ko na talaga ito. Ayokong masira ang relasyon namin mag ama dahil lamang sa isang kalibugan.

Kaya kahit nasang-nasa ako rito ay matinding pag pipigil talaga ang ginagawa ko. Sapat na ang pag jakulan lang ito. Hanggang doon lang dapat. Wala ng iba pa. Hindi na kailangan humigit pa roon.

“Maligo ka na, Anak. Ako ng magluluto ng agahan natin.” Pahabol na wika pa nito sa akin. 

“Sige pa.” Sagot ko rito na hindi na ito hinaharap. Dali-dali akong pumasok sa silid ko. Binagsak ang katawan ko sa kama at doon ibinuga ang hangin na kanina ko pa pinipigilan.

Putang ina. Uubusin talaga ni Papa ang pasensya ko. Damn...! Lord, please. Bigyan niyo ako ng mahabang pasensya. Wag niyo pong hayaan na malunod ako sa kahalayan at kalibugan. Protektahan mo kami ni Papa sa pagnanasa kong ito.

Ilang minuto pa ang itinagal ko sa pwestong iyon, bago ako kumalma. Subalit nanatili pa rin matigas ang burat ko. Kaya tumayo na ako at kinuha ang kakailanganin ko sa pag ligo. 

Nang makumpleto ay lumabas na ako ng silid ko at pumasok na sa banyo na katabi lang nito. Alam ko na ang solusyon sa pagkakatigas ng burat ko. 

Jakol. Jakol habang naliligo at iniisip ang hubad na katawan ni Papa. Alam kong hindi kasi ito lalambot hanggat hindi ito nakakapag palabas. Iyon lang ang tanging solusyon. Para manahimik ito.

Nang mahubad ko na ang saplot ko ay tumapat na ako sa may shower. Hindi man lang nakakaapekto sa akin ang lamig ng tubig. Balewala iyon sa init na nararamdaman ko ngayon.

Sinimulan kong hawakan ang burat kong matigas. Pumikit ako at iniisip ko ang katawan ni Papa. Ang gwapo nitong mukha. Ang malapad nitong balikat. Ang siksik sa muscle nitong braso. Ang matambok at matigas nitong dibdib, kasama na ang maliit ngunit nakakatakam nitong dalawang utong.

Inimagine ko rin ang perpekto nitong abs hanggang sa malaki at mataba nitong burat. Habang iniisip ko iyon ay pabilis ng pabilis ang pagtaas-baba ko sa burat kong matigas.

“P-Papa.., Ugh... Fuck…! AHHHHHHHHh…” Mahinang pag ungol ko.

Ilang saglit pa ay sumabog na ang tamod ko. Naka pitong putok pa nga ako, bago tumigil sa pagpapalabas ng katas ang burat ko. Napasandal na lamang ako sa tiles na nanghihina. Tang ina.

Kapag ang hubad na katawan talaga ni Papa ang iniisip ko ay mabilis akong labasan. Nakakalibog talaga ito. Sobra…! Hindi talaga matatawaran ang hatid nitong kasiyahan sa imahinasyon ko. Shit…!

Nang makabawi ng lakas ay naligo na ako. Gaya nga ng sabi ko ay marami pa kaming dapat asikasuhin ni Papa sa School. Kaya nag madali na rin akong maligo.

Sakto ng matapos akong maligo at makapag bihis na ng uniporme ko ay natapos na din maligo at makapag luto ng agahan si Papa. 

Literal na hindi ako nakapag salita ng makita ko ito. Ang gwapo nito sa suot nito ngayon. Humahakab sa katawan nito ang suot nito na long sleeve na polo. 

Putok na putok din ang muscle nito roon. Humuhulma rin ang kargada nito sa suot nitong pantalon. Ang sarap niyang gawin agahan. Kung pwede nga lang na siya na lang ang almusalin ko, eh. 

Haaay...! Sobrang hirap ng posisyon ko talaga. Kayanin ko pa kaya?

“Ang gwapo naman ng anak ko. Manang-mana ka talaga sa akin.” Wika nito na nakapag balik sa akin sa wisyo.

“Mambobola na lang si Papa, yung napakalayo pa sa katotohanan.” 

Nakangusong reklamo ko rito. Hindi naman kasi totoo yun. Cute lang ako pero hindi ako kasing gwapo at kasing sarap nito. Pinangarap ko kaya na sana ay naging kamukha ko na lang ito. Kaya lang ang Mama ko ang naging kamukha ko.

“Anong nambobola? Nagsasabi ako ng totoo. Gwapo ka kaya, Anak. Syempre kanino ka ba naman mag mamana, kundi sa akin.” Wika pa nito sa akin.

“Kaya lang hindi naman kita naging kamukha. How i wish na naging kamukha na lang kita, Pa. Hindi si Mama. Naging sikat sana ako sa school tulad mo.” Tugon ko rito na napa buntong hininga. 

Nagulat ito sa sinabi ko. Hinawakan nito ang ulo ko at hinimas-himas iyon. Madalas talaga nito iyon gawin sa akin.

“Hawig naman kita, eh. Mas lumamang nga lang ang Mama mo ng kaunti. Pero hindi nangangahulugan yun na hindi ka na gwapo. Gwapo ka, Anak. Maniwala ka sa akin. Saka marami kang mga katangian na nakakaangat sa iba. Mabait, Magalang, Masunurin, Matalino, at higits sa lahat ay Mapagmahal. Ewan ko na lang kung hindi ka maging sikat sa school na papasukan natin ngayon. 

Kaya wag mong ida-down ang sarili mo. Wag mong ikumpara sa iba. Ikaw yan. Maging proud ka sa sarili mo. Dahil kusang aangat ang katangian mo. Baka mas higitan mo pa nga ako nung kabataan ko.” Tugon nito sa akin na nakangiti. 

“Salamat, Pa.” Sambit ko rito. Gumaan ang loob ko sa sinabi nito. Ngumiti pa ito sa akin at nag simula na kaming mag agahan. 

Pinaalala nito sa akin ang mga papeles na kailangan namin. Sinabi ko rito na naihanda ko na at nakalagay na iyon sa bag ko. Kagabi pa.

Ilang sandali pa ay lulan na kami ng sasakyan nito, patungo sa school. Kinakabahan ako sa magiging buhay ko ngayon rito. Lalo pa at wala talaga akong kakilala. Panibagong simula na naman kasi ito para sa akin. Napakuyakoy na lang ako ng wala sa oras. At mukhang napansin naman ni Papa ang pag aalala ko.

“Relax ka lang. Wag kang mag alala, Anak. Magiging maayos din ang lahat. Mag tiwala ka lang. Magiging maganda ang pagsisimula natin dito, Anak. Nararamdaman ko.” Sambit nito sa akin. Ngumiti lamang ako bilang tugon. Sana nga, Pa. Sana nga.

Maya-maya pa ay narating na rin namin ang St. Andrew Academy. Sobrang laki pala ng school na ito. Mukhang may mga sinasabi rin sa buhay ang mga estudyante na nag aaral dito. Kita yon sa kutis ng balat nila. Mas lalo tuloy akong kinabahan.

Para akong bata na unang sasabak pa lang sa pag aaral. Ganun na ganun yung pakiramdam ko ngayon. 

Itinigil na ni Papa ang sasakyan nito sa may parking area na laan sa mga nagtatrabaho sa school na iyon. Kaya naman nakahinga ako ng maluwag dahil walang makakakita sa akin estudyante. Gusto ko kasi na wala munang makaalam na Anak ako ng isang professor.

“Ready ka na, Anak?” Wika sa akin ni Papa ng patayin na nito ang makina ng sasakyan nito. Inalis na nga nito ang seatbealt nito, habang ako ay nanatili lang na hindi kumikilos sa pagkakaupo.

“Pa. Pwede bang mag request?” Umpisa kong sabi rito. Tinignan ako nito at tumango sa akin. 

Huminga muna ako ng malalim at nag tyaga naman itong hintayin ang kung anuman ang nire-request ko.

“Pwede bang wag mong sabihin sa mga estudyante na anak mo ako, Pa. Hindi sa kinakahiya kita. Proud nga ako na anak mo ako at Papa kita. Kaya lang, ayoko kasi na lalapitan lang ako ng mga estudyante at kaibiganin dahil lang sa alam nila na anak mo ako. Baka hindi maging sincere ang ino-offer nilang friendship sa akin kapag nalaman nila. Baka gamitin lang nila ako, para maipasa mo sila sa subject na ituturo mo sa kanila.” Mahabang paliwanag ko rito. Naiintindihan naman nito kung saan ako nanggagaling. Tumango-tango ito sa akin.

“Sure. Walang problema. Pero mukhang malalaman din naman nila iyon, sooner or later. Surname ko ang ginagamit mo. Hindi mo naman siguro balak hilingin sa akin na pati yun ay gusto mong palitan?” Pagbibiro sa akin nito na ikinatawa ko.

“Hindi naman, Pa. Ang astig kaya ng apelido natin. De Guzman.” Wika ko rito na nangingiti. Napangiti na lang din ito sa akin.

“Tara na at pupunta pa tayo sa registrar office. Kakausapin din kasi ako ng vice president ng school na ito. Saka nga pala, ako ang huling subject mo. Kaya magkikita at magkikita talaga tayo sa school.” Sagot pa nito sa akin. Pagkatapos nun ay bumaba na kami ng sasakyan nito. Sabay na kaming nag lakad papunta sa registrar office.

St. Andrew Academy

Iilan pa lang ang mga estudyante na nakakasalubong namin. Medyo maaga pa kasi. Sa bawat nakakasalubong nga namin ay hindi nila maiwasan ang hindi mapanganga, lalo na kapag nasisilayan na nila ang angking kagwapuhan at kakisigan ni Papa.

Hindi ko talaga sila masisisi kung ganun man ang reaksyon nila sa papa ko. Headturner at nakakapag-laway talaga si Papa.

“OMG...! DADEEEEE... The who?” Narinig ko pang wika ng isang lalaki kay Papa. Mukhang mga out na gay ang dalawang iyon.

Exclusive for boys lang kasi ang school na ito kaya walang babae rito. Akala ko makakaligtas na si Papa sa mga babaeng estudyante. Nawala sa isip ko na baka may mga katulad ko rin dito.

Hindi namin sila pinansin at pinagpatuloy lang namin ni Papa ang paglalakad hanggang sa marating na namin ang registrar office.

Pagpasok pa lang namin sa loob ng opisina ay napatingin na sa amin ang lahat ng naroon. Especially sa Papa ko. Halatang nagulat sila sa pag sulpot namin doon. Literal na tumigil ang mundo ng mga naroon. May natapon pa ngang kape dahil sa taranta at pagkagulat talaga. Lalo na sa gawi ng mga kababaihan.

“H-Hello, S-Sir. Ano po ang maipaglilingkod namin sa inyo?” Wika ng babae na halatang nakikipag flirt kay Papa.

“Hi. This is my son, Stanley De Guzman. Alam na ni Mr. Brockovich ang tungkol dito. Sinabi niya na magtungo lang daw kami rito at alam na raw ninyo ang gagawin sa kanya.” Sagot ng Papa ko.

“AaaaH... Mr. De Guzman. Kayo pala iyon. Wow. Hindi ko in-expect na ganyan kayo ka HOT este ka gwapo… Gosh… Ahhmm.. I-I mean, kabata. S-Sorry. Medyo tulog pa kasi ang diwa ko. Maaga pa kasi. 

Anyway, nasabi nga sa amin ni Mr. Brockovich na darating ka. Maupo muna kayo riyan. Dala-dala mo ba ang school records mo sa dati mong school, Iho?” Wika ng babae sa akin. Tumango ako at iniabot na rito ang lahat ng maaring kailangan nito. 

“Nariyan na po ang lahat ng hiningi sa amin na requirements, Maam.” Sagot ko rito. Kinuha nito iyon sa akin at isa isang tinignan.

“Mag hintay lang kayo saglit at mabilis lang ito.” Tugon nito sa akin. Kinikilig pang sumulyap ito kay Papa, bago nawala sa harapan namin. May mga nag bubulungan sa paligid at kinikilig.

Naupo muna kami ni Papa sa mahabang bench na naroon. Makamandag talaga ang kagwapuhan ng Papa ko. Tiyak ko na hindi pa natatapos ang araw ay pangalan na nito ang maririnig ko sa bawat estudyante na makakasalamuha ko. Sigurado iyon.

Ilang minuto lang din ang itinagal ng paghihintay namin at natapos na rin nito ang dapat ayusin. Ibinigay na nito sa akin ang buong schedule ko at mga units na kailangan kong kuhanin sa buong sem na iyon.

“Wag mo ring kalimutan ang magpa ID na.” Sambit pa ng babae.

Agad na rin kaming umalis ni Papa roon. Pupunta pa kasi pa ito sa vice president office. 

“Sure kang kaya mo na, Anak?” Nag aalalang tanong pa nito sa akin. Alam kong ayaw pa ako nitong hayaan na mag isa. Tumango na lang ako rito para mawala na ang pangamba nito.

“Opo. Kayang kaya ko na ito. May mapa naman na ibinigay sa akin kaya hindi ako maliligaw. Sige na, Pa. Baka hinihintay kana sa opisina ni VP.” Pagtataboy ko sa kanya.

“Okay. Kumain ng marami kapag lunch break na, ah. Sabay din tayong uuwi mamaya, ah. Hintayin mo ako. Wag kang uuwing mag isa.” Paalala pa nito bago maglakad na patungo sa opisina ng VP.

Mabuti na lang at napakiusapan ni Papa, ang gumagawa ng schedule ng bawat subject na kakailanganin ko. Hindi ako naging irregular. Kaya parang highschool lang din ang sistema sa school na ito. Ang saya pero nakakatakot pa rin at the same time.

Block section siya, na kayo kayo lang ang mag kaka-kaklase sa lahat ng subject sa buong sem na iyon. Hindi na ako mahihirapan pang kilalanin ang bawat isa kada isang subject. 

Yun nga lang baka mahirapan din ako dahil tiyak na magkakilala na ang mga magiging kaklase ko. Mangangapa talaga ako rito.

May 30 minutes pa akong natitira bago mag simula ang unang klase ko. Kaya makakapaglibot pa ako sa buong campus. May mapa naman, kaya hindi ako maliligaw talaga. 

Una kong pinuntahan ang cafeteria. Hindi naman ako nahirapan hanapin iyon. May mga mangilan ngilan ng mga estudyante ang naroon. Sunod kong pinuntahan ang mga room ko sa iba’t ibang building. Pagkatapos ay inalam ko rin ang mga restroom kung saan sila located. Madalas pa naman ako maihi kaya mainam na alam ko kung saan ako pupunta diba.

Ilang saglit pa ay nagtungo na ako sa HRM building kung saan naroon ang una kong subject. Tama kayo. HRM ang course ko na kinuha ko at fourth year na ako.

Ito kasi ang gusto ni Mama. Noong una nga ay ayaw ko ang course na ito pero ng magtagal ay nagustuhan ko na rin. Lalo na nung nag ojt na ako sa max’s restaurant nung second year ko. 

Na-enjoy ko talaga siya ng husto. Marami rin ako na kilalang mga tao at kaibigan. Doon ko rin unang naranasan ang makipagtalik sa kapwa lalaki. Doon mas lalong umusbong ang pagnanasa ko sa kapwa lalaki.

Ilang sandali pa ay narating ko rin ang unang classroom ko. Ang Room 69. Natawa pa nga ako sa naisip ko sa numero na iyon.

Konti pa lang ang tao na naroon. Pag pasok ko nga ay nakita ko na napalingon pa ang iba sa akin. Marahil nagtataka kung bakit may hindi kakilala at bagong salta na pumasok doon. 

Sa may pinaka dulo at hindi pansinin na lugar ako umupo. Kinuha ko ang headset sa bag ko at agad iyon inilagay sa tenga ko. Hindi naman ako makikinig ng tugtog. Magpapanggap lang ako. Gusto ko lang na wag nila akong kausapin. Nahihiya kasi ako.

Lumipas pa ang ilang minuto at nagsipag datingan na ang iba pang mga estudyante. Hanggang sa mapuno na halos ang buong classroom na iyon. Medyo umiingay na. Halatang nakabuo na ng mga kaibigan ang narito. Natatakot tuloy ako. 

Napapalingon nga ang karamihan sa pwesto ko. Narinig ko pa nga ang iba na tinatanong kung sino ako. Dahil naka-headset naman ako ay walang nag lakas ng loob na magtanong sa akin. 

Hanggang sa dumating na ang Professor namin. Matandang babae ito na halata sa mukha ang pagiging istrikto. Kaya naman tahimik at naging atentibo agad ang mga estudyante. Kabilang na ako. Mabuti na lang din at naialis ko na ang headset na nasa tenga ko. Bakante pa rin ang upuan na nasa gilid ko. 

Akala ko nga ay wala ng tatabi sa akin pero may isa pa palang lalaki ang papasok sa classroom. Hingal na hingal ito habang may nakasukbit na dslr sa may leeg nito.

“Late ka na naman, Mr. Rivera. Lunes na lunes. Ano ka ba?” Singhal nito sa kadarating pa lang na lalaki. Kakamot-kamot ito sa ulo na hindi man lang alintana ang pagkaasar ng propesora dito.

“Sorry, Miss Gonzaga. Ang traffic po kasi. Kaya naman na-late ako.” Sagot nito na nakangiti pa. Mas lalo tuloy nainis ang babae rito.

“Baguhin mo naman ang dahilan mo. Paulit-ulit na lang. Saka kailan pa hindi naging traffic sa pilipinas. Kung traffic, agahan mo ang gising. Mag adjust ka…! Hala. Maupo ka na roon bago pa magbago ang isip ko na palabasin ka. Siguro naman ang paghahanap mo ng upuan ay hindi ka na matatagalan.?” Sambit pa ng babae na Miss Gonzaga pala ang ngalan.

“Si Maam naman, komedyante. Eh, isang upuan na lamang ang bakante, oh.” Patawang kalbo pa na sagot nito. Tinaasan lang ito ng kilay ng propesora bago ito nagtungo na sa pwesto ko. Kung saan nasa gilid ko nga ang bakanteng upuan.

Nangunot pa nga ang noo nito ng masilayan na ako. Akmang tatanungin ako nito ng magsalita na si Miss Gonzaga. 

“Bago tayo magsimula. Gusto ko sanang ipaalam sa inyo na may bago kayong magiging kaklase. Narito na ba si Mr. De Guzman? Nasaan ka?” Wika ni Miss Gonzaga at tumingin sa amin.

Nagtaas ako ng kamay upang ipaalam dito na naroon na ako. 

“Tumayo ka rito sa harapan at ipakilala mo ang sarili mo, Mr. De Guzman.” Pagtawag nito sa akin. 

Tinignan pa nga ako ng katabi kong lalaki at nginitian. Saka lamang akong tumayo at dahan-dahan ng naglalakad patungo sa harapan ng klase. Hiyang-hiya ako. Nagpapawis nga ang kamay ko ng matindi. 

Bumilis pa ang pag tibok ng puso ko dahil nasa akin na ngayon ang tingin ng lahat ng naroon. Naka-focus talaga silang lahat. Hinihintay ang unang salita na mamumutawi sa aking bibig.

“H-Hi, Guys. My name is S-Stanley De Guzman. I am 21 years old. Galing ako sa University of Baguio. Hindi ako marunong kumanta o sumayaw. Hindi ko rin hilig ang pag acting. 

In short, wala akong talent. Kaya hindi niyo ako maasahan dyan. Mahiyain din ako. Kaya kapag hindi mo ako kinausap ay hindi rin kita kakausapin. Sana maging magkaibigan tayong lahat. Yun lang po, Maam.” Sagot ko na nagmamadali ng bumalik sa upuan ko. 

Tigalgal ang mga estudyante na nakatunghay sa akin kanina. Maging si Miss Gonzaga ay hindi na nagawa pa na mag tanong sa akin. Marahil ay hindi inaasahan ang gagawin ko. Shit! Nakakahiya.

“Ahmhm... Okay, Attendance na muna tayo. Bago natin talakayin ang assignment na binigay ko sa inyo last friday. Dahil late ka, Mr. Rivera ay exempted ka muna sa mga iyon.” Wika ni Miss Gonzaga na ikinatango ko na lang.

Nang nakaupo na ako sa silya ay nakita ko na nakatingin mabuti sa akin ang lalaking late, na nakatabi ko.

“I like you... Prangka ka... Hahaha. Mukhang magkakasundo tayo. By the way, Ako nga pala si Aren Rivera. Ikinagagalak kitang makilala, Stanley.” Wika nito sa akin sabay lahad ng kamay. 

Wala akong nagawa kundi tanggapin ang pakikipagkamay nito sa akin. Ayoko naman maging bastos. Saka mukha naman siya mabait. 

“Ikaw din.” Sambit ko na inabot ang pakikipagkamay nito sa akin. 

Mahigpit ang pakikipag-kamay nito sa akin. Mariin din ang mga titig na ibinibigay nito. Bagay na ikinakunot noo ko. Binitawan na nito ang kamy ko, nang mapansin nito na gusto ko ng bitawan iyon.

“So, Stanley. Kumusta ang St. Andrew, so far? Maganda ba. Malaki ba?” Tanong nito sa akin habang nag tatawag si Miss Gonzaga ng mga pangalan.

“A-Ayos lang. Malaki at malawak. Halatang prestihiyoso at mayayaman ang mga nag aaral dito. Katunayan ay triple nga, ang laki nito kumpara sa school ko sa Baguio. High tech din at modernisado ang mga classroom dito. Lahat nga yata ay may aircon. Hindi ko pa masyado nalilibot. Pero yun na ang mga napansin ko.” Sagot ko, base sa mga napansin at nakita ko.

“Yup. Ganun nga rito. Kung gusto mo, pwede kitang samahan na mag libot-libot dito. Ituturo ko sayo ang mga magagandang spot at tambayan. Para naman maging pamilyar ka sa loob ng campus. Pati na rin ang mga sikretong lugar na pwede mong puntahan for emergency use. Hahahaha.” Suhestiyon nito habang natatawa. Napangit naman ako sa sinabi nito, medyo na-curious pa nga ako sa huling sinabi nito. 

“Talaga? Salamat. Hindi ba iyon abala sayo?” Tanong ko rito na nag-aalangan. Baka kasi napipilitan lang ito.

“Hindi. Ayos lang. Wala naman akong gagawin din.” Sagot nito sa akin. Napangiti ako sa sinseridad ng pagsasalita nito.

“Salamat, Aren.” Sagot ko rito. 

Ngumiti lang din ito sa akin at itinuon na lang namin ang atensyon sa pag a-attendance ni Miss Gonzaga. 

Tama nga si Papa. Magiging maayos din ang lahat. Nagkaroon na nga ako ng bagong kaibigan. Sana magtuloy-tuloy na ito.

“Okay. Ilabas niyo na ang mga assignment niyo upang machekan na natin iyan.” Wika ni Miss Gonzaga ng matapos ito sa pagtatawag ng mga estudyante. 

Lumipas pa ang ilang sandali ay parang dumaan lang ang oras ng kaybilis. Nang magtapos ang klase nito ay agad na kaming nagtungo ni Aren sa susunod namin room. Gaya nga ng sinabi nito ay sinamahan nga ako nito buong maghapon.

Itinuro rin nito sa akin ang mga pasikot sikot sa buong campus na iyon. Kung saan ito madalas tumambay at saan magpunta tuwing walang klase. 

Pati ang sikretong tambayan nito sa rooftop ng building ng departamento namin. Na ngayon nga ay pinag tatambayan namin.

“Ang ganda diba? Tanaw na tanaw mo ang buong campus. Madalas dito ako nagpapatay ng oras. Dito rin ako nagpupunta kapag gusto kong mapag isa. Iilan lang ang nakakaalam nito at may access dito. Kaya wag mong ipagsasabi ito kahit kanino, ah. Kung sabagay, kailangan mo naman ng susi bago ka makapasok dito.” Nakangiting paliwanag nito.

Masayahin at mukhang pilyo ang awra nito. Pasaway siguro talaga ito. Pero isa iyon sa mga magagandang katangian nito na mukhang magugustuhan ko.

“Sobrang ganda. Nakaka relax ang pag tama ng hangin sa balat mo. Ang ganda ganda pa ng tanawin. Paano mo nalaman ang lugar na ito? Kung hindi naman ito pwedeng puntahan ng mga estudyante.” Tanong ko rito pagkaraan.

“Secret. Anyway, kapag gusto mong mag punta rito ay magsabi ka lang. O di kaya, magpa-duplicate na lang tayo. Para naman may access ka rin.” Sagot nito sa akin.

“Hala! Baka mapagalitan ka, kapag ginawa mo yun. Ayos na sa akin na kasama ka kapag naisip mong tumambay muli rito. Wala rin naman akong gagawin dito, kapag mag isa ako.” Pagtanggi ko.

“Sus. Wala yun. Saka minsan kasi baka wala ako. Tapos gusto mong tumambay dito. Hindi natin alam, diba.  Saka, ayos lang yun. Malakas ako sa caretaker dito. Kaya ayos lang na mag pa-duplicate tayo. Saka, friend na tayo, diba.” Tugon nito sa akin na nangingiti.

“Oo. Kaibigan na kita.” Sagot ko rito. 

Hindi ito mahirap pakisamahan. Ramdam mo kasi na mabait ito at sinsero sa mga sinasabi. Kaya naman mabilis nitong nakuha ang loob at tiwala ko.

Nakaupo lang ako sa may upuan roon. Habang si Aren ay tumayo at kinunan ang mga tanawin. May pagkakataon pa nga na kinunan ako nito. Ako lang ang tumatanggi. 

Ilang minuto pa ang tinagal namin doon bago kami bumaba na. May huling klase pa kasi kami sa araw na iyon. Yun ang bagay na hindi ko gustong pasukan. Kaya lang wala naman akong choice.

Talagang hindi na kami napag hiwalay ni Aren. Tabi kami lagi sa upuan. May mga kaklase kami na napapatingin sa gawi namin pero deadma lang kami sa kanila. 

Tila ba nagkaroon kami ng instant connection ni Aren at nakalikha ng sarili namin mundo. Ang saya lang nun sa pakiramdam.

Maya-maya pa ay pumasok na ang Propesor namin. Pinagmasdan ko ang magiging reaksyon ng mga kaklase ko. Although, alam kong hindi magiging kapa-polaridad si Papa rito dahil, mga lalaki ang mga estudyante, ay hindi pa rin nakaligtas ang mga ito sa angking kakisigan at magandang pangangatawan ni Papa.

May mga lalaki pa rin akong napansin na natulala, napanganga at nakita ko pa nga ang pagnanasa sa mga mata nila.

Hindi rin nakaligtas sa paningin ko na makita ang pagkainggit sa ibang mga kalalakihan. Normal na iyon at hindi talaga maiiwasan. Subalit marami pa rin talaga ang mas humanga kay Papa.

Parang automatic na kasi iyon kay Papa. Automatic na hahangaan at pagnanasahan mo ito. Wala kang magagawa kundi ang maakit talaga. Nang makita ko nga si Aren ay parang wala lang dito ang presensiya ni Papa. Para bang normal lang ito na tao, Kaya naman mas lalo akong natuwa rito. Iba ito sa karamihan.

Ibig sabihin lang nun ay nasa tamang tao ang kinaibigan ko.

“Good afternoon, Class. Tama kayo ng iniisip. Ako na ang bagong History Prof niyo dahil naka-maternity leave na si Mrs. Amparo. Inaasahan ko na sana magiging mabait at atentibo rin kayo palagi na estudyante. Hindi ko kayo bibiguin sa subject na ito. Titiyakin ko na kapag natapos ang sem ay marami kayong matututunan. Nagkakaintindihan ba tayo?” Sambit ni Papa sa amin. 

Sabay-sabay na sumagot naman kami rito. Nakita ko na sinulyapan ako nito at mabilis din agad na iniwas ang tingin sa akin. Mukhang nasunod nga ito sa pinag usapan namin.

“Ako nga pala si Sir Carlos niyo. Ngayon nakilala niyo na ako. Oras na siguro na makilala ko naman kayo isa-isa. Okay lang ba?  Magsisimula tayo sayo.” Sambit ni Papa. 

Itinuro nito ang lalaki na nasa unahan. Tumayo agad ang lalaki na napag-alaman kong si Roderick. Halata sa mga mata nito na humahanga ito kay Papa. Base na rin sa pagkakautal ng boses nito.

Nagtamo tuloy ito ng matinding pangangantiyaw sa buong klase. Pati  nga si Aren ay nakisama sa pang aasar dito. Pati tuloy ako ay nakikantyaw na. Ang galing kasi nitong manghatak. Saka sinasali talaga niya ako. 

Akala ko magiging disaster ang unang araw ko sa klase. Mabuti na lamang at hindi naging ganun. Kabaliktaran ang nangyari. Maayos at naging masaya iyon na hindi ko inaasahan na mangyayari.

Akala ko uuwi ako mamaya na parang dumaan lang sa bawat classroom na tipong hindi nag eexist. Salamat talaga kay Aren.

Kinabahan pa nga ako, nang ako na ang magpapakilala. Pinilit ko na lang tatagan ang loob ko, para hindi mahalata ng iba, na sarili kong ama, ang propesor namin.

“My name is Stanley De Guzman. Bukod sa magaling akong mag luto ay marami rin akong alam sa gawaing bahay. Typical na wala talagang talent ang pinagkakaabalahan ko.” Sagot ko kay Papa. 

Napangiti lang ito at nag sabi na ng NEXT. Sunod na sa akin si Aren. 

“Ako naman si Aren Rivera. School Photographer at Campus Heartthrob na rin. Di gaya ni Stanley. Wala akong kaalam-alam sa gawaing bahay at lalong lalo na sa pagluluto. 

Sana all may ganun talent. Kapag kinailangan ko pala ng taga linis ay may maaasahan na ako ngayon. Hahaha. Astig.” Sambit nito na kinatawa ng mga estudyante. Hindi naman ako napikon sa sinabi nito,. Katunayan nga ay sinakyan ko pa iyon. 

“Oo ba. Sabihin mo lang sa akin. Basta ba bayaran mo ako, ah.” Ganting biro ko rito. Nag apir pa kami ng kamay pagkatapos.

Matapos ang pagpapakilala ay nag umpisa ng magturo si Papa. Isa sa mga magagandang katangian ni Papa bukod sa panlabas na anyo nito na makalaglag panty talaga, ay kayang-kaya pa nitong kunin ang buong atensyon mo.

Yung tipong hindi mo namamalayan ay nakikinig ka na sa sinasabi nito ng taimtim. Ganun si Papa. Alam ko iyon dahil kilala ko ito.

Kaya naman hindi na katakataka na tahimik at nakikinig kaming mabuti sa ipinapaliwanag nito. Lahat ay atentibo at nakikipag partisipasyon pa sa klase nito. Bagay na hindi nangyari sa ibang subject namin kanina.

Hindi nga namin namalayan, na tapos na pala ang isang oras na pagtuturo nito. Siguro kung hindi pa tumunog ang bell ay tuloy-tuloy lang kami sa pakikinig. Hudyat na kasi yon na tapos na ang klase.

Narinig ko pa nga ang pagrereklamo ng mga kaklase ko. Kabilang na ang bagong kaibigan ko na si Aren. Napangiti na lang din ako sa reaksyon nila. May mga nag request pa nga na ituloy lang ang topic na itinuturo ni Papa. 

“Sige na, Sir Carlos. Wala naman po kaming pasok na. Huling subject ka na po namin. Ituloy niyo lang ang pagtuturo niyo.” Suhestiyon ni Von. 

Isa ito sa mga kaklase namin na kahit hindi ko pa nakakausap ay mainit na ang dugo ko. Alam kong tulad ko ay silahis din ito. Masyado nga lang itong tagong-tago. Ramdam ko iyon, kaya hindi ako nito malilinlang. Lalo ko pa iyon napatunayan ng makita ko ang pagtingin nitong pagnanasa kay Papa.

“Sorry, Class. Sa Wednesday na lang ulit. Marami pa akong gagawin. Saka may gagamit na ng mga estudyante sa silid na ito.” Sambit nito na itinuro na ang ilang estudyante na naghihintay sa may labas.

Bago pa kami lumabas isa-isa ay ipinaalala pa nito sa amin ang iniwan nitong takdang aralin na kailangan namin sagutan.

“Wag niyo na lang kalimutan na sagutan ang worksheet na nasa libro niyo. Page 11-13. Aasahan ko iyan na magagawa niyo yan dahil sa susunod na araw na tayong magkikita lahat. Goodbye, Class. See you on Wednesday.” Nakangiting sambit ni Papa. 

Nagrereklamo man ang iba, lalo na si Von kasama ang alipores nito ay wala na silang nagawa pa. Sinulyapan pa nga ako ni Papa, bago ako lumabas na ng classroom kasama si Aren. 

Hindi ko tuloy alam kung paano ko sasabihin kay Aren, na Papa ko si Sir Carlos. Alam ko naman na sooner or later ay malalaman din nito iyon. Kaya bago pa nito malaman sa iba. Mas maigi na sabihin ko na lang siguro. Baka kasi iyon pa ang maging hudyat ng pagtatampo nito. Hindi natin iyon masasabi, diba. Lalo pa at natutuwa ako na kasama at maging kaibigan ito.

Habang naglalakad kami ay tumi-tiempo pa ako, kung paano ko bubuksan ang topic na iyon. Akmang sasabihin ko na nga sana rito ang totoo, nang bigla na lamang may tumawag sa pangalan nito. Dahilan para mapalingon kami sa likuran.

“Aren...!” Sigaw ng lalaking tumatawag dito. 

Malayo na ito sa amin kaya hindi ko masyado maaninag ang mukha nito pero mukhang kaedaran lang din namin siya ni Aren.

“Shit…! Nakalimutan ko. May lakad nga pala kami. Sorry, Stan. Nalimutan ko. Hindi na pala tayo makakapag-kwentuhan.” Sagot nito sa akin at kakamot-kamot pa sa ulo.

“Sira ka. Ayos lang. May ibang araw pa naman. Wag mo ng isipin yon. Sige na, puntahan mo na yon.” Pagtataboy ko sa kanya.

“Salamat. Bukas na lang. Teka nga pala. Wala pa akong numero mo. Akin na para makapag text at twagan tayo. Idamay mo na rin ang fb at kung ano-ano pang social media accounts mo.” Sagot nito na agad na inilabas ang phone at inabot sa akin. 

Kinuha ko naman iyon at tinipa ang numero ko. Tinawagan ko ang numero ko at ng mag ring iyon sa loob ng bulsa ko ay pinutol ko na ang tawag. Saka ko inabot pabalik dito. Binigkas ko rin sa kanya ang username ko, upang maresearch nito sa fb at twitter. Matapos iyon ay dali-dali na nitong pinuntahan ang lalaking tumawag dito kanina. Kumaway pa ito bago nag lakad na palayo.

Naglakad na rin ako papunta sa parking area, kung saan naroon nakaparada ang sasakyan ni Papa. Tamang-tama lang din na tumatawag na ito. Sinagot ko ang tawag nito matapos kong i-save ang numero ni Aren.

“Nasaan ka na, Anak?” Bungad na tanong kaagad nito sa akin.

“Naglalakad na, Pa. Papunta na ako dyan.” Sagot ko rito. 

“Akala ko umuwi ka na mag isa. Mabuti naman at hindi ka naging pasaway. Bilisan mo ng mag lakad at pupunta pa tayo sa supermarket, para bumili ng stocks. Ikaw ang nakatoka mag luto ngayon, diba?” Saad nito.

“Yes, Pa. Ito na. Nakikita na nga kita.” Sambit ko rito. Nakatayo ito sa tapat ng sasakyan at humarap ito ng sinabi ko iyon. Saka na nito ibinaba ang tawag. 

Lumingon muna ako sa paligid at nakita ko na wala naman tao, kaya nag madali na akong lumapit dito. Sumakay ako agad sa saksakyan ni Papa, para sigurado talaga na walang makakita. Mahirap na at baka magkaroon pa ng isyu. Natatawa pa nga ito sa ginawa ko. 

“Pakiramdam ko tuloy ay kinakahiya mo ako, Anak.” Sambit nito sa akin ng makasakay na kami pareho. Nasa himig naman nito ang pagbibiro.

“Hindi, ah. Alam mo naman, Pa. Kung bakit, eh.” Defensive na sagot ko pa sa kanya.

“Nagbibiro lang. Tara na nga at mukhang gutom ka na kaya hindi ka na mabiro. Hahaha.” Sagot nito sa akin na ginulo pa ang buhok ko bago paandarin na ang sasakyan.

Habang nagkakatuwaan kami ni Papa sa loob ng sasakyan ay may isang pares na palang mata, ang nakamasid sa amin. Ngumingisi ito ng nakakaloko. May kung anong pinaplano na hindi namin mapaghahandaan.